Meldunek – czym właściwie jest? – Akademia Paragrafu

Autor: Michał Zduńczyk

Posiadanie zameldowania jest ustawowym obowiązkiem każdego obywatela Rzeczypospolitej Polskiej, związanym z przepisami dotyczącymi ewidencji ludności. Ma ono na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w danym miejscu. Czynności tej dokonuje urząd gminy właściwy dla nieruchomości, na wniosek zainteresowanego. Każdy jest zobowiązany do zameldowania się w miejscu stałego lub czasowego pobytu, najpóźniej w 30–stym dniu, licząc od dnia gdy przybył do tego miejsca. Obowiązku tego można dokonać poprzez złożenie formularza w formie pisemnej, bądź elektronicznej, do którego należy dołączyć potwierdzenie pobytu w lokalu, dokonane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do nieruchomości.
W praktyce znaczna liczba meldunków dokonywana jest z urzędu przez kierowników urzędów stanu cywilnego sporządzających akty urodzenia dzieci, których pierwszym miejscem zameldowania staje się adres stałego albo czasowego pobytu rodziców lub tego z rodziców, z którym dziecko faktycznie będzie przebywać w przyszłości.
Źródłem prawa, który nakłada niniejszy obowiązek jest ustawa z dnia 24 września 2010 roku o ewidencji ludności, która rozróżnia trzy podstawowe obowiązki dotyczące meldunku.
zameldowanie na pobyt stały, którym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym konkretnie adresem z zamiarem stałego przebywania w tym miejscu;


W formularzu zgłoszenia pobytu stałego zamieszcza się:
– nazwisko i imię (imiona);
– numer PESEL, o ile został nadany;
– datę i miejsce urodzenia;
– kraj urodzenia;
– adres dotychczasowego miejsca pobytu stałego;
– kraj poprzedniego miejsca zamieszkania;
– adres nowego miejsca pobytu stałego;
– adres dotychczasowego miejsca pobytu czasowego;
– podpis właściciela lokalu lub innego podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu;
– nazwisko i imię pełnomocnika, o ile został ustanowiony;
– adres elektroniczny służący do doręczeń, jeżeli osoba dokonała zameldowania na pobyt stały przy wykorzystaniu dokumentu elektronicznego.

Zameldowanie na pobyt czasowy do 3 miesięcy, które powinno nastąpić gdy przebywamy bez zamiaru zmiany miejsca pobytu stałego pod adresem innym niż adres zameldowania. W tym wypadku należy z góry wskazać deklarowany okres pobytu w danym miejscu; głoszenie wyjazdu za granicę z zamiarem stałego pobytu poza terytorium RP, które skutkuje automatycznym wymeldowaniem. Co ciekawe, w wypadku wyjazdu na czas dłuższy niż 6 miesięcy, należy również zgłosić swój wyjazd oraz powrót do właściwego organu gminy.
Urząd, który dokonuje czynności w tym zakresie wydaje wnioskodawcy zaświadczenie o zameldowaniu z urzędu (w przypadku pobytu stałego) oraz na wniosek (w przypadku pobytu czasowego). Obok obowiązku meldunkowego, równolegle funkcjonuje zobowiązanie do wymeldowania się, w przypadku opuszczenia miejsca pobytu stałego,bądź czasowego, przed upływem deklarowanego okresu pobytu. Za osobę nieposiadającą zdolności do czynności prawnych lub posiadającą ograniczoną zdolność, obowiązek meldunkowy wykonuje jej przedstawiciel ustawowy, opiekun prawny lub inna osoba sprawująca nad nią faktyczną opiekę w miejscu wspólnego pobytu.

Jak zapewne sami zauważyliście, uregulowania prawne w zakresie meldunku nie są powszechnie respektowane przez obywateli, nie są one również restrykcyjnie egzekwowane przez państwo. Ciężko sobie wyobrazić, iż po pierwszym miesiącu spędzonym u ukochanej cioci nad morzem, pędzimy do Urzędu Gminy w Rewalu, w celu wypełnienia formularza o zameldowaniu na pobyt czasowy. Obecnie powszechną praktyką jest utrzymywanie meldunku stałego w miejscu innym niż miejsce stałego zamieszkania, przede wszystkim w celu uzyskania korzystniejszych świadczeń samorządowych, zachowania niższej stawki ubezpieczenia komunikacyjnego (które w większych miastach jest zdecydowanie wyższe), czy możliwość zapisania dziecka do wybranej placówki edukacyjnej. Należy również pamiętać, iż samo posiadanie meldunku pod danym adresem, nie generuje jakichkolwiek praw do tej nieruchomości.

Zadanie jest współfinansowane ze środków Narodowego Instytutu Wolności – Centrum Rozwoju Społeczeństwa Obywatelskiego w ramach Programu Fundusz Inicjatyw Obywatelskich na lata 2014-2020.

Dyskryminacja i mobbing – Akademia Paragrafu

Autor: Anna Winczakiewicz

Mój szef mnie mobbinguje – będę zmuszona odejść z pracy. Jestem poniżana przez współpracowników – lekarz zdiagnozował depresję. Jestem molestowany seksualnie przez przełożoną – opowiada mi dowcipy z podtekstem i wysyła dwuznaczne MMS-y. Jestem dyskryminowana ze względu na pochodzenie – dostaję przez to niższe wynagrodzenie. Jestem dyskryminowany ze względu na wiek – nie byłam na żadnym szkoleniu – wszystkie te sytuacje łączy jedno: są one niedozwolone przez przepisy prawa pracy. Różnią się jednak między sobą szczegółami, możliwą reakcją pracownika i konsekwencjami dla pracodawcy.

Powszechnie w mediach, filmach czy debacie publicznej padają takie sformułowania jak mobbing, dyskryminacja czy molestowanie seksualne. Jak należy rozumieć każde z tych pojęć?

  • Dyskryminacja bezpośrednia – sytuacja, w której konkretną osobę traktuje się gorzej od innej osoby w tej samej sytuacji, bez obiektywnego i racjonalnego powodu, ze względu na cechę osobistą taką jak np. płeć, rasa, pochodzenie etniczne, narodowość, religia, wyznanie, światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientacja seksualna,

Przykład: np. przyznawanie premii wyłącznie mężczyznom, mimo iż kobiety na tym samym stanowisku z tym samym doświadczeniem i kwalifikacjami mają tak samo dobre wyniki pracy;

  • Dyskryminacja pośrednia – sytuacja, w której dla osoby występują lub mogłyby wystąpić niekorzystne dysproporcje lub szczególnie niekorzystna dla niej sytuacja, ze względu np. na jej płeć, rasę, pochodzenie etniczne, narodowość, religię, wyznanie, światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną, na skutek pozornie neutralnego postanowienia, zastosowanego kryterium lub podjętego działania.

Przykład: premia przysługuje pracownikom, którzy przepracowali minimum 40 godzin w tygodniu – automatycznie pozbawia się premii osoby pracujące w niepełnym wymiarze czasu pracy, w tym osoby z niepełnosprawnością,

Wyjątek: działanie jest obiektywnie uzasadnione ze względu na zgodny z prawem cel, który ma być osiągnięty, a środki służące osiągnięciu tego celu są właściwe i konieczne, np. do pracy z kobietami doznającymi przemocy ze strony mężczyzn poszukiwana jest psycholog-kobieta,

  • Zachęcanie czy nakazywanie dyskryminacji – sytuacja, w której osoba na stanowisku kierowniczym zachęca bądź nakazuje prowadzenie praktyk dyskryminacyjnych,

Przykład: nakłanianie podwładnych do nękania stażysty poprzez komentarze dotyczące jego tuszy i dawanie mu liczby zadań niemożliwych do wykonania;

  • Molestowanie – niepożądane zachowanie, którego celem lub skutkiem jest naruszenie godności pracownika i stworzenie wobec niego zastraszającej, wrogiej, poniżającej, upokarzającej lub uwłaczającej atmosfery,

Przykład: mężczyzna pochodzący z niewielkiej miejscowości na wschodzie Polski jest wyśmiewany przez swojego szefa – kilkukrotnie słyszał od niego uwagi dotyczące słomy wystającej z butów i komentarze na temat zacofania cywilizacyjnego Podlasia oraz sugestie, by wrócił do siebie na wieś;

  • Mobbing – działania lub zachowania dotyczące pracownika lub skierowane przeciwko pracownikowi, polegające na uporczywym i długotrwałym nękaniu lub zastraszaniu, wywołujące u niego zaniżoną ocenę przydatności zawodowej, powodujące lub mające na celu poniżenie lub jego ośmieszenie, izolowanie go lub wyeliminowanie z zespołu współpracowników,

Ważne! Na mobbing mogą składać się wielokrotnie powtarzane zachowania mieszczące się w definicji molestowania – różnica między tymi dwoma pojęciami to właśnie długotrwałość!

Przykład: kobieta z dużą wadą wzroku jest od początku podjęcia zatrudnienia, czyli od kilku miesięcy, szykanowana przez swoją szefową, która krytykuje ją przy innych pracownikach za wszystko – od koloru włosów po sposób, w jaki pisze na klawiaturze, zmienia jej tapetę na ekranie komputera na zdjęcia pornograficzne, nakazuje jej zmywać po sobie talerze, wydaje sprzeczne ze sobą polecenia i prowadzi notatnik porażek, w której opisuje wszelkie „błędy” podwładnej, na skutek czego pracownica nabawiła się nerwicy i przebywa na długotrwałym zwolnieniu lekarskim;

  • molestowanie seksualne – sytuacja, w której wobec osoby podejmowane są działania naruszające godność człowieka, a mające charakter seksualny bądź odnoszące się do płci,

Przykład: w wymiarze fizycznym (klaps w pośladek) oraz psychicznym: werbalnym (komentarze na temat wyglądu: zakładaj bardziej kobiece sukienki, bo nie widzimy wszystkich twoich atutów) i pozawerbalnym (dwuznaczne gesty).

Jak widzicie, katalog zabronionych zachowań jest niezwykle szeroki. Często ustalenie, czy doszło do dyskryminacji, molestowania czy mobbingu, nie jest proste.

Zadanie jest współfinansowane ze środków Narodowego Instytutu Wolności – Centrum Rozwoju Społeczeństwa Obywatelskiego w ramach Programu Fundusz Inicjatyw Obywatelskich na lata 2014-2020.

Stosunki między rodzicem, a dzieckiem – Akademia Paragrafu

Autor: Martyna Sepko

Nawet bez regulacji kodeksowych nie ulega wątpliwości, że rodzice i dzieci są obowiązani do wzajemnego szacunku, dbania oraz wspierania siebie nawzajem. Prawo dostosowało się do powszechnej praktyki i istnieją uregulowania przyznające rodzicom określone uprawnienia, które rodzice wykonują jako władzę rodzicielską, przy jednoczesnym nałożeniu pewnych obowiązków na dzieci.
Zaczynając od dzieci – zobowiązane są one pomagać rodzicom we wspólnym gospodarstwie. Jeżeli mieszkają u rodziców i pozostają na ich utrzymaniu, to ich obowiązkiem jest również przyczynianie się do pokrywania kosztów utrzymania rodziny. Jeśli dziecko posiada jakieś dochody (z np. pracy dorywczej czy też wakacyjnej) to może być zobowiązane do podzielenia się tymi dochodami ze swoją rodziną, szczególnie gdy rodzina znajduje się w ubóstwie. Również co oczywiste prawo wymaga, by dzieci słuchały się rodziców. Nie chodzi tu, rzecz jasna, o ślepe posłuszeństwo i wykonywanie każdego polecenia, nadal jednak przyjmuje się, że rodzice, wydając dzieciom polecenia, kierują się ich dobrem i robią to w konkretnym, uzasadnionym celu.
Przechodząc do rodziców warto na początku wyjaśnić czym jest „władza rodzicielska”. Termin „władza rodzicielska” oznacza rolę rodziców w wychowaniu i wyznacza kształt tej roli nie tylko wobec dzieci, ale i osób trzecich. Ciocia czy babcia nie mają takiej władzy w podejmowaniu decyzji odnośnie do wychowania dziecka (chociażby ustalenia, do jakiej szkoły należy je wysłać) jak rodzice. Władza rodzicielska oznacza także, że dziecko nie zawsze może decydować o sprawach dla siebie istotnych z prostego powodu – nie jest jeszcze dostatecznie rozwinięte fizycznie, psychicznie i intelektualnie oraz brak mu doświadczenia życiowego, które posiadają rodzice, a więc podjęte przez niego decyzje (szczególnie tak ważne w młodym wieku) mogą być nieodpowiednie i nie służyć jego dobru.
Władza rodzicielska nie wyklucza uwzględniania opinii dziecka i pytania go o zdanie w ważnych kwestiach.

Rodzice w ramach władzy rodzicielskiej mogą:


• decydować o kwestiach wychowawczych dziecka, takich jak np. wybór szkoły
czy lekarza (także jeśli chodzi o wybór terapii w przypadku poważnych
chorób);
• reprezentować dziecko – każde z rodziców może samodzielnie występować w imieniu dziecka przed wszelkimi organami oraz instytucjami państwowymi, społecznymi; z pewnymi jednak wyjątkami (kiedy np. przeciwko sobie występują rodzic i dziecko, albo rodzeństwo – wtedy rodzice znajdowaliby się w sytuacji konfliktu interesów reprezentując dziecko przeciw sobie i samych siebie w tym samym postępowaniu lub reprezentując jednocześnie kolidujące interesy swoich dzieci);
• zarządzać majątkiem dziecka, np. ustalić, na co przeznaczyć pieniądze z
komunii dziecka.

Rodzic musi wykonywać swoją władzę rodzicielską mając na uwadze – przede wszystkim – interes dziecka oraz interes społeczny. Oznacza to m.in., iż przed podjęciem ważnej dla dziecka decyzji, szczególnie uwzględniającej jego stan majątkowy, rodzice mają obowiązek wysłuchać dziecko i uwzględnić jego zdanie.

Jak wygląda władza rodzicielska, gdy rodzice nie żyją ze sobą? Przysługuje
obydwojgu rodzicom – sąd może jednakże ze względu na dobro dziecka określić sposób jej wykonywania. Zasadą jest, że władza rodzicielska w takim samym stopniu przysługuje matce, jak i ojcu, nawet jeśli nie pozostają w związku małżeńskim. Jeżeli dobro dziecka za tym przemawia, sąd może także powierzyć wykonywanie władzy rodzicielskiej jednemu z rodziców, ograniczając władzę rodzicielską drugiego do określonych obowiązków i uprawnień w stosunku do osoby dziecka. Przykładem takiego działania jest chociażby przypadek rozstania się rodziców – sąd może wtedy ustalić, że jedynie matka (lub jedynie ojciec) będzie mogła decydować o takich rzeczach jak wybór szkoły dla dziecka, lekarza, zajęć pozaszkolnych czy też wyrażać zgodę na zabiegi medyczne. Odnośnie do ograniczenia władzy rodzicielskiej, gdy przemawia za tym dobro dziecka, ma ono miejsce zazwyczaj w sytuacjach skrajnych, np. kiedy rodzic, pod którego opieką znajduje się dziecko, nadużywa alkoholu lub rodzice nie zgadzają się na wykonanie ratującego życie zabiegu lekarskiego z uwagi na swoje przekonania.

Zazwyczaj obojgu rodzicom zależy na uczestniczeniu w wychowaniu dziecka w jak najszerszym zakresie. Aby doszło do pozbawienia ich tej możliwości, ich zachowanie musiałoby rażąco naruszać dobro dziecka (np. w przypadku uprawdopodobnionego i popartego dowodami molestowania), po stronie rodzica musiałaby leżeć przyczyna uzasadniająca niemożność wykonywania władzy rodzicielskiej (np. wyjątkowo poważna, długotrwała choroba, ograniczająca kierowanie własnym postępowaniem) lub rodzice musieliby zaniedbywać dziecko w znacznym stopniu.
Jeżeli żadnemu z rodziców nie przysługuje władza rodzicielska albo jeżeli rodzice ą nieznani, ustanawia się dla dziecka tzw. opiekę.

Zadanie jest współfinansowane ze środków Narodowego Instytutu Wolności – Centrum Rozwoju Społeczeństwa Obywatelskiego w ramach Programu Fundusz Inicjatyw Obywatelskich na lata 2014-2020.

Odpowiedzialność za zwierzęta i rzeczy

Autor: Karolina Szczęsna

Odpowiedzialność za czyny niedozwolone jest jednym ze źródeł stosunku zobowiązaniowego. Na treść tego stosunku składają się: uprawnienie do odszkodowania i odpowiadający mu obowiązek naprawienia szkody. Jest więc uprawniony, któremu wyrządzona została szkoda, która ma być naprawiona oraz zobowiązany, który za wyrządzenie tej szkody odpowiada i ma ją naprawić. Odpowiedzialność za czyny niedozwolone nazywana jest czasami odpowiedzialnością deliktową czy ex delictu. Takie określenie nie jest precyzyjne. Deliktami są tylko działania zawinione (czyli takie, gdzie można sprawcy przypisać choćby minimalny stopień winy). Oprócz nich do czynów niedozwolonych zaliczane są też sytuacje, gdy szkoda została wyrządzona bez winy odpowiedzialnego za jej naprawienie, a nawet niezależnie od woli człowieka. W ramach tej odpowiedzialności można być zobowiązanym do naprawienia szkody wyrządzonej własnym działaniem lub zaniechaniem (czyli deliktem), ale też czynami innych osób, a nawet spowodowanej przez zwierzęta lub rzeczy.

Omówiona odpowiedzialność za zwierzę nie obejmuje zwierząt dzikich (żyjących w stanie wolnym) oraz sytuacji, gdy zwierzę nie działa z własnego popędu, czyli jest intencjonalnie wykorzystane do wyrządzenia szkody lub jego zachowanie jest całkowicie kontrolowane i kierowane przez człowieka (np. pogryzienie na skutek szczucia psem na poszkodowanego). W tym ostatnim przypadku osoba wykorzystująca zwierzę czy kierująca nim będzie odpowiadać za szkodę na zasadach ogólnych.
Do odpowiedzialności powstającej bez woli a niekiedy i wiedzy zobowiązanego należą także:

• odpowiedzialność zajmującego pomieszczenie,
• odpowiedzialność posiadacza budowli.

W pierwszym przypadku mowa o odpowiedzialności osoby zajmującej pomieszczenie, czyli na przykład właściciela czy najemcy mieszkania (o odpowiedzialności decyduje faktyczne władztwo nad pomieszczeniem, nie jest konieczny tytuł prawny do jego zajmowania a jedynie, by odnosiło się do wyodrębnionego pomieszczenia) za szkodę wyrządzoną wyrzuceniem, wylaniem lub spadnięciem jakiegokolwiek przedmiotu z pomieszczenia. Jest to odpowiedzialność na zasadzie ryzyka, a uchylenie się od odpowiedzialności wymaga wykazania jednej z przesłanek egzoneracyjnych.
Z kolei posiadacz samoistny budowli (czyli każdy kto faktycznie włada budowlą jak właściciel, nawet jeśli nie ma do tego tytułu prawnego) odpowiada za szkodę wyrządzoną przez zawalenie się budowli lub oderwanie się jej części. Co istotne, w przypadku tej regulacji jako budowlę rozumieć należy nie tylko budynek, ale też budowle czy urządzenia połączone z gruntem choćby krótkotrwale i przemijająco np. wieżę, zaporę rzeczną, ale także kiosk czy pawilon. Odpowiedzialność posiadacza budowli także ukształtowana jest na zasadzie ryzyka a uchylenie się od odpowiedzialności wymaga wykazania, że zawalenie się budowli lub oderwanie się jej części nie wynikło ani z braku utrzymania budowli należytym stanie, ani z wady w budowie.

Zadanie jest współfinansowane ze środków Narodowego Instytutu Wolności – Centrum Rozwoju Społeczeństwa Obywatelskiego w ramach Programu Fundusz Inicjatyw Obywatelskich na lata 2014-2020.

Taktyka kryminalistyczna, a technika kryminalistyczna – czym się różnią? – Akademia Paragrafu

Autor: Katarzyna Górecka

Rozpoczynając rozważania dotyczące taktyki kryminalistycznej należałoby najpierw wyjaśnić pokrótce czym zajmuje się kryminalistyka. Nie jest to łatwe ze względu na mnogość jej definicji, z tego względu jedynie wskażemy najważniejsze jej zadania i funkcje. Przede wszystkim należy wyróżnić:

  • funkcję wykrywczą,
  • funkcję rozpoznawczą,
  • funkcję dowodową,
  • funkcję zapobiegawczą (profilaktyczną).

Spełnienie powyższych zadań jest głównym celem kryminalistyki. Dokonywane czynności mają zmierzać do wykrycia sprawcy, doprowadzić do zgromadzenia wystarczającego do jego skazania materiału dowodowego, ale także zapobiegać popełnianiu przestępstw poprzez próbę neutralizacji środowisk kryminogennych.

W odpowiedniej realizacji powyżej wymienionych funkcji niezwykle ważne jest udzielenie odpowiedzi na tzw. „7 złotych pytań kryminalistyki”:

Podsumowując: odpowiedź na 7 złotych pytań powinna prowadzić do ustalenia kto jest sprawcą, jakie były motywy jego działania. Kolejność ta nie jest przypadkowa, gdyż odpowiedź na ostatnie pytanie nie będzie możliwa bez wcześniejszego rozwiązania poprzednich. Nawet jeśli sprawca zostanie ujęty na miejscu zdarzenia, niezbędne jest posiadanie dowodów dających możliwość przypisania mu winy.

Kryminalistykę dzielimy na taktykę i technikę kryminalistyczną. Pojęcia te częściowo się zazębiają, można jednak je jednoznacznie zdefiniować.

Taktyka kryminalistyczna

Odnosi się do sposobów przeprowadzenia czynności związanych ściśle z osobą sprawcy – poznaniu jego tożsamości poprzez prawidłowe zaplanowanie i wykonanie niezbędnych działań. Wyróżnić należy kilka kluczowych zasad mających ogólne zastosowanie w podejmowanych przedsięwzięciach:

  • Celowość działania i wszechstronność badań i poszukiwań – są to naczelne zasady taktyki kryminalistycznej. Wskazują one przede wszystkim na potrzebę planowania działań oraz wykorzystywania wszelkich dostępnych środków pozwalających na ustalenie okoliczności zdarzenia. W przypadku oględzin ogromne znaczenie będzie miało określenie metod działania. Nie można pozwolić sobie na brak porządku, gdyż może to prowadzić do błędów, których nie da się naprawić i finalnie do braku możliwości skazania oskarżonego ze względu na brak dowodów lub z powodu popełnienia błędów przy ich zabezpieczaniu. Nie można zapominać, że błędy w trakcie dokonywania czynności mogą być podstawą do jej zakwestionowania w toku procesu.
  • Efektywność i skuteczność – kluczowe jest, aby dokonywane czynności spełniały te kryteria, gdyż prowadzi to do osiągnięciu celu jaki ma przed sobą kryminalistyka.
  • Etyka zawodowa – to również niezwykle ważna zasada. Tak jak sędziowie, prokuratorzy czy adwokaci są związani zasadami etyki zawodowej tak i stosowanie ich przez osoby biorące udział w śledztwie czy dochodzeniu. Prowadzący czynności muszą poruszać się w granicach ustanowionych przez prawo.

Technika kryminalistyczna

Technika obejmuje metody, środki i sposoby mające na celu wykorzystanie zdobywczy innych nauk pozwalające na osiągniecie celu jakim jest wykrycie sprawcy. Dotyczy to przede wszystkim możliwości badania i ujawniania śladów.

Zadanie jest współfinansowane ze środków Narodowego Instytutu Wolności – Centrum Rozwoju Społeczeństwa Obywatelskiego w ramach Programu Fundusz Inicjatyw Obywatelskich na lata 2014-2020.


Europejski Trybunał Praw Człowieka – Akademia Paragrafu

 

Europejski Trybunał Praw Człowieka

Oliwia Sentysz

 

Trybunał rozpatruje skargi indywidualnych osób i jednostek organizacyjnych (np. organizacji pozarządowych, czy grup osób indywidualnych), których prawa zawarte w Europejskiej Konwencji Praw Człowieka zostały naruszone. Skarga to rodzaj pisma – jest pewnego rodzaju „aktem oskarżenia” przeciwko Państwu, które naruszyło konkretne prawo z Konwencji.

Każda osoba, której prawa zostały naruszone i która wykorzystała całą dostępną drogę krajową, może złożyć skargę do Trybunału.

Skarga musi zostać złożona na specjalnym formularzu dostępnym do pobrania na stronie ETPCz, podpisana i wysłana pocztą wraz ze wszystkimi załącznikami. Do jej sporządzenia nie potrzebujemy pomocy profesjonalnego pełnomocnika – skargę możemy wypełnić sami. Jej złożenie jest bezpłatne – jedyny koszt, jaki nas czeka, to zapłata za list do Francji.

Przykład: Janusz był drobnym złodziejem – czasami zdarzyło mu się ukraść kilka kryształowych kieliszków ze sklepu z luksusowym wyposażeniem wnętrz, czasami wyrwał torebkę jakiejś starszej Pani. Nieumundurowani funkcjonariusze zauważyli, jak Janusz sięga swoją długą ręką do kieszeni płaszcza współpasażera w autobusie linii nr 166. Został natychmiastowo obezwładniony, położony na zimnym chodniku na najbliższym przystanku autobusowym, tak oczekiwał na przyjazd radiowozu. Następnie, w toku przesłuchania, kilka razy był straszony, zmuszano go do przyznania się do przestępstw, których nie popełnił. Został również uderzony.

Złożył zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa przez funkcjonariuszy. Śledztwo zostało umorzone. Złożył zażalenie na to postanowienie – Sąd utrzymał je w mocy, a śledztwo pozostaje umorzone prawomocnie.

Od momentu wydania prawomocnego postanowienia biegnie sześciomiesięczny termin na złożenie skargi do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka.

Zadanie jest współfinansowane ze środków Narodowego Instytutu Wolności – Centrum Rozwoju Społeczeństwa Obywatelskiego w ramach Programu Fundusz Inicjatyw Obywatelskich na lata 2014-2020.